Idazteko, batzuk kafea behar dute; beste batzuek isiltasuna. Nik, ordea, badakit zein den benetako osagai sekretua: umore beltza. Ez da beti erraza, baina papera zuria den bakoitzean badirudi ironia ilunaren ukitu batek gauzak bere lekuan jartzen dituela.
Behin norbaitek esan zidan Kafkaren Metamorfosia urtero irakurri behar dela, gihar literarioak mantentzeko. Ez dakit tanta surrealismorik hartzen ez duen: gizon bat intsektu erraldoi bihurtzen da, eta gu, irakurleok, normal-normal jarraitzen dugu orria pasatzen. Absurdoaren literatura gustatzea ez da gutxiengoen kirola.
Idaztean, beti gustatu izan zaizkit erdi-esanak, irakurleari hutsuneak uzten dizkioten horietakoak. Testuan ate batzuk zabalik utzi eta ikusleak bere burua sartzen du, nahi duen bezala. Azkenean, istorio on baten erdia idazlearena da; beste erdia, irakurlearena.
Dibertsifikazioak —idazleek asmatzen ditugun kontzeptu horiek; nonbaitetik etorri behar dute— ez omen du generoen mugikortasunean sinesten. Eta egia da: genero literarioak, bizitzako laztanak bezala, mugak baino gehiago dira trukerako ateak. Literatura eta bizitza bereizi nahi dituenak ez du bietako bat ongi ulertu.
Eta bai, poesiak bere paradoxak ditu: baikorra izan ohi da, baina beti dator ezkortasun bateko funtsetik jaioa; prosa, berriz, ilun eta malenkoniatsu jaio ohi da, baina ez dakit zergatik, beti geratzen zaio puntu alai bat, distira ttiki bat, egoera absurdoen azken irribarrea bezala.
Eta bukaeran beti iristen da kontu hau:
zoriona ez da idazteko material ona.
Egia da. Zoriontsua zarenean, ez zara eseriko bizitzari tentelkeriak ateratzeko; ez duzu beharrik. Baina zoritxar ttiki batek, asteburu txar batek edo munduaren zentzugabekeriak emaitza literario hobeak ematen ditu askotan. Kontrastea, agian.
Azken batean, idaztea kontrasteen jolasa da, eta batzuetan umore beltzak egiten du argi.
iruzkinik ez:
Argitaratu iruzkina